ВАНДРОЎКІ
Падарожнічаць я люблю, і ў гэтым сэнсе – “усёядная”. Куды выпадае адправіцца: у экскурсію па раёне, па вобласці ці па Беларусі, у блізкае ці далёкае замежжа – туды і еду, з радасцю і прадчуваннем новых уражанняў і пачуццяў. Ведаў, канешне, таксама – але веды ў гэтым сэнсе не галоўнае: любую інфармацыю сёння лёгка адшукаць з дапамогай усюдыіснага інтэрнэту. А вось эмоцыі – іх у інтэрнэце не знойдзеш. Вось я і вырашыла: чаму б не падзяліцца сваімі падарожнымі нататкамі з чытачамі? Калі яны бывалі там, дзе і я – цікава будзе ўзгадаць і “ўзгадніць” свае ўражанні, пагадзіцца ці паспрачацца. Калі не – можа, у некага таксама ўзнікне жаданне адправіцца ў вандроўку. Ну, а калі не выпадае – то хоць з чужых слоў даведацца пра цікавыя мясціны і людзей…
«КРАСНЫЙ ГОРОД» С ЗЕЛЕНЫМИ КРЫШАМИ
Сначала – немного общих сведений о Йошкар-Оле – их, конечно, можно найти и в интернете, но что-то мне подсказывает, что далеко не все туда полезут. Так вот, Йошкар-Ола – в переводе с марийского «Красный город» -- столица Республики Марий Эл. Республика расположена в среднем Поволжье, на левобережье главной российской реки, граничит с Кировской и Нижегородской областью, Татарстаном и Чувашией. Это не так далеко, как кажется непосвященным: ночь поездом до Москвы, ночь из Москвы – и вы на месте. А день в Москве можно считать дополнительным бонусом! чытаць
ЗА ПАРАДНЫМ ФАСАДОМ ЙОШКАР-ОЛЫ
В любом городе есть «парадный фасад», где приятно погулять теплым летним вечером, сфотографироваться на память, посидеть в кафе или просто съесть мороженое. Там всегда полно туристов, туда водят гостей, там «променадничают» с друзьями и родными. И в каждом городе, да что там – в каждой стране! -- есть места за «парадным фасадом», вдалеке от туристических маршрутов и глаз высоких столичных чиновников. И именно там – настоящая жизнь. Вот только из окна туристического автобуса ее не увидишь… По счастью, я жила именно в таком «настоящем городе», даже в пригороде, и могу судить о Йошкар-Оле не только по красоте «красных домов с зелеными крышами». чытаць
Шесть историй о Германии
1. История «зеленого человечка»,который стал символом сначала разъединенного, а потом – объединенного Берлина.
2. История одного дома
3. Истории розовых шорт, «велосипедного» портмоне и бабушкиной шубы, которые стали новым направлением модной индустрии Германии
4.История сельской школы,которую спасли сирийские беженцы.
5. История трех беженцев
6.История одного города, разделенного рекой и соединенного мостом читать все истории в одном файле
ВЯЗЫНКА
Вязынка – адзін з філіялаў Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы. У іншых філіялах -- ні ў Акопах, ні ў Ляўках, ні ў Яхімоўшчыне – бываць не даводзілася, але, здаецца мне, што ў Вязынцы атмасфера асаблівая. Нездарма ж менавіта тут да дня нараджэння народнага паэта Беларусі Янкі Купалы праводзяцца рэспубліканскія святы паэзіі, а таксама традыцыйныя злёты студэнтаў-філолагаў БДУ. А апошнім часам, чула, тут сталі традыцыйнымі яшчэ і фінальныя канцэрты конкурсу аўтарскай песні “Купалаўскія вакацыі”, а таксама каляндарныя народныя святы. Але калектыў рэдакцыі выбраў для сваёй вандроўкі не адно з гэтых святаў – па-першае, святкаванне Дня друку да таго часу адкладваць было проста непрыстойна, а, па-другое, я, здаецца, ўжо неяк гаварыла аб тым, што, на маю думку, няма нічога горшага для першага знаёмства з мясцінай ці музеем, чым патрапіць туды падчас нейкага вялікага свята ці афіцыйнага мерапрыемства: мноства народу, таўханіна, афіцыйныя і ў большасці сваёй няшчырыя прамовы, выступленні – словам, ні духу мясціны, ні настрою не адчуеш. Але гэта маё асабістае меркаванне. Калі нехта палічыць за лепшае пасля ўзгадаць “І я там быў…”, то, што называецца сцяг -- у дадзеным выпадку карту-вам у рукі. чытаць
КАЛЯДЫ Ў ШВЕЦЫІ
Упершыню я пабывала ў Швецыі ў 2010 годзе, калі Беларускі саюз журналістаў накіроўваў туды для стажыроўкі ў мясцовай рэгіянальнай газеце некалькі груп журналістаў-“раёншчыкаў”, у адну з якіх пашчасціла патрапіць і мне. Ад той паездкі засталося шмат уражанняў і ідэй, якія і сёння “працуюць” у нашай газеце. Але пагадзіцеся, адна справа – знаёміцца з незнаёмай краінай з акна турыстычнага аўтобуса пад расповед экскурсавода ці з балкона гатэля, і зусім іншая – паглядзець на іхняе жыццё, што называецца, знутры, пабачыць, як жывуць людзі, пагутарыць з імі, убачыць дэталі, якія для турыста, што аглядае з асноўным знакамітыя мясціны і магазіны, часцей за ўсё застаюцца закрытымі. Да таго ж маючы пры гэтым у сваім распараджэнні персанальнага перакладчыка і гіда ў асобе дачкі! Таму ці варта гаварыць, што запрашэнне я ўспрыняла, як цудоўны калядны падарунак? чытаць
ЧАРНОБЫЛЬ
Аднойчы каталіцкі манах брат Карнэлій Консэк, які да таго ж – таленавіты фотамастак, з якім нас выпадкова звёў лёс – хоць даўно вядома, што нічога выпадкова ў жыцці не бывае – спытаў-прапанаваў: “Вам не хацелася б пабываць у Чарнобылі?” У самім Чарнобылі? Пабачыць на свае вочы, зблізку, монстра, які забраў столькі жыццяў і паламаў столькі лёсаў? Ну канешне ж, хачу!!! Мне сабрацца – толькі падперазацца. Едзем! чытаць
АЗЯРЦО
Як, вы не ведаеце, што такое – Азярцо, дзе знаходзіцца гэтае месца і чым яно знакамітае? Не хвалюйцеся, зараз раскажу. Канешне, наўрад ці вы атрымаеце ад майго раповеду такія ж яркія уражанні, як некалі я ад яго наведвання – але, спадзяюся, вам таксама захочацца там пабываць. Тым больш, што і ехаць недалёка: гэта пад Мінскам, пару кіламетраў ад кальцавой дарогі, адразу за аўтарынкам “Малінаўка” (арыенцір для мужчын) ці “Еўраоптам” (гэта – для жанчын). чытаць
СКАНСЭН
Прыкладна праз год пасля таго, як у Беларускім Дзяржаўным музеі архітэктуры і побыту ў Азярцы я даведалася, што такое скансэн (нагадаю: гэтае паняцце абазначае музеі пад адкрытым небам) мне пашчасціла падчас чарговага наведвання Стакгольма пабываць у шведскім музеі “Скансэн”, які так і называецца і які даў пачатак гэтаму музейнаму руху ва ўсім свеце. чытаць
БОЛДИНСКАЯ ОСЕНЬ
Говорят: «Бойтесь своих мечтаний -- у них есть обыкновение сбываться». Но, клянусь, я даже не мечтала о победах в престижных международных конкурсах. Все же, как ни пытайся с этим бороться, живет в большинстве из нас – я не исключение! – неистребимый провинциализм «Куда уж нам!», который моя мудрая мать метко характеризовала поговоркой «Дай бог нашему теляти волка поймать». чытаць