Іранічныя вершы

(Пераклады на беларускую мову Ігара ГУБЕРМАНА)

ГАРЫКІ НА КОЖНЫ ДЗЕНЬ

***

Дыхаю адным, адно спяваю

І адно святло ў маім акне:

Што сваё жыццё я пражываю,

А не тое, што навязваў нехта мне.

***

Стала ціха ў хаце маёй

І амаль апусцела чаша:

Так гады забіраюць сваё,

А ў нас адбіраюць наша.

***

Аб гэтым я не раскажу,

На твар усмешачку прышыю.

На пальцы я кальцо нашу,

А адчуваю яго шыяй.

***

Шкада мне бабу,

што шчасце гробячы,

Імкнецца верхаводзіць памылкова.

Мужчыну пад абцас загнаўшы,

робіцца

Сама нібыта сумная карова.

***

Жанчынай славіцца ад веку

Усё, чым годная сям’я,

Жанчына – сябар чалавеку,

Нават калі ён і свіння.

***

Мужчына – дурань бесталковы,

Жадзёба, хам, яшчэ й тупіца.

Каб гэта стала вам вядома,

Патрэбна проста ажаніцца.

***

Хваліце бабы мужыкоў,

Мужык за ўсё адплаце.

Дастане месяц-зоркалоў

І падмяце ў хаце.

***

Валодаць жонкай, ведаць сына

І кіраваць сваёй сямейкай

Цяжэй, чым кіраваць краінай:

Зладзействы мерыць іншай меркай.

***

Новы дзень эпоха звоніць,

Койкі на куце стаяць,

Калі баба мяне гоніць,

На эпоху мне пляваць!

***

З гадоў надзеямі багатымі

Насустрач ветру і вясне

Мы выплываем на фрэгатах,

Даплываем – на бервяне.

***

Ёсць людзі, праваліўшыя экзамен

Жыццёвых пераплётаў і кантузій,

Вісяць у іх пад мутнымі вачамі

Мяхі былых амбіцый і ілюзій.

***

Не лезь ні запявалам, ні гарністам,

Ды смела ўзнімай над лодкай ветразі.

Павінен быць мужчына аптымістам

І мець усё найлепшае наперадзе.

***

Не ў тым бяда, што сівізну

Знайшоў у барадзе.

А ў тым, што чорт у рабрыну

Не тычыцца нідзе.

***

Гэта шчасце –

палац будаваць на пяску,

Не баяцца турмы і сумы,

Аддавацца каханню,

пець гімны яму,

Піраваць пасярод чумы!