Футра з Парыжу

- Замерзла, радасць мая? Дык з такім марозам і не дзіва! А я толькі імбрык заварыў. Налівай сабе гарбаты, а я табе пачытаю пра тое, як мая жонка мерзла ў штучнай французскай шубе. Мерзла, але ўсё адно насіла яе – бо з самога Парыжу! А пра тое, як я купляў гэту рэч ведае толькі мой дзённік.

“З кожнай камандзіроўкі мушу прывозіць сваёй палавіне штосьці адметнае. З Анголы прывёз статуэтку нейкага афрыканскага бажка, з Алжыра – маску мясцовай фальклорнай пачвары, з Індыі – самацветы, з Канады – джынсы. З нядаўняй паездкі ў Францыю – шубу са штучнага футра. Мяне яе заказ нават узрадаваў. Бо каб купіць натуральную, ніякіх камандзіровачных не хопіць.

Калі вышукаў час і зазірнуў у спецыяльны магазін, дзе прадавалі шубы, то адразу разгубіўся. Менеджэр па продажу спытаў пра памеры маёй жонкі, а я іх і не ведаў. Урымслівы праныра кіўком галавы падазваў маладзенькую гандлярку. Указваючы на яе, мужчына спытаў ці фігура маёй жонкі такая? Я доўга вагаўся, прыглядаўся, разводзіў рукі, нібы та ўяўляючы памеры маёй Вольгі. Калі зажмурыўся і пачаў прымяркоўваць формы дзяўчыны да мне вядомых формаў, раптам адчуў у сваіх абдымках чужое цела. Дзяўчына пакорліва стаяла з адчужаным поглядам манекена. А я працягваў яе абмацваць папутна каментуючы, дзе ў маёй жонкі чаго больш, а дзе меньш.

Менеджэр ўзброіўшыся метравай лентай рабіў замеры і запісваў лічбы ў блакнот. Мы дамовіліся, што я загляну праз пару дней. На наступны раз усё паўтарылася: я не быў упэўнены, што прынесеная мне шуба адпавядала па размерах формам маёй палавіны. Ізноў стройная францужанка апынулася ў маіх руках, і я з пяшчотай абмацваў яе і ўдакладняў, дзе ў маёй жанчыны чаго больш, а дзе наадварот меньш. Толькі за трэцім разам мне нарэшце прынеслі тое, што павінна было падыйсці па ўсіх памерах маёй родненькай каханенькай. На ўсялякі выпадак я яшчэ раз заплюўшчыўшыся ці то ад задавальнення, ці то ад вялікага імкнення згадаць жончыну фігуру, абмацаў прадаўшчыцу, якая ўжо не стаяла адлучана, а зацікаўлена прыглядалася да мяне, перакідваючыся кароткімі фразамі з сяброўкамі, што назіралі за гэтай карцінай прымервання і час ад часу падсмейваліся. Перакладчык, які ўвесь час суправаджаў мяне, так і не расказаў пра сэнс тых жартаў. Я вырашыў, што гульня тых слоў перакладу не паддаецца.

Калі жонка апранула французскую шубу, то яе радасці не было межаў.

- Ну ты падумай! Як па мне пашыта! Вось жа ўмеюць французскія майстры стварыць шэдэўр! Як улітая - нідзе не цісне, не тапыршчыцца. Што значыць мае памеры адпавядаюць еўрапейскім стандартам. А ты казаў, што я нестандартная! ВО! Ты толькі палюбуйся!

Я сапраўды любаваўся. А ў памяці ўзнікаў твар маладзенькай францужанкі і далоні такцільнай памяццю вярталі мне адчуванні ад колішніх дотыкаў да маладога пругкага цела.”

- Вось такая гісторыя. І ведаеш, жонка вельмі любіла гэту шубу і насіла яе ў самы моцны мароз, хаця іншы раз прамярзала да касцей. Усё ж штучнае і французскае не разлічана на нашы мінус 35 па Цэльсію. Але яна любіла паўтараць – прыгажосць патрабуе ахвяр. А я ніколі не расказаў ёй пра тое, якой “ахвярай” мне дасталася гэта футра.