Пра жаночае сяброўства

- Сёння з раніцы было добрае надвор’е і я сам схадзіў у аптэку. Ты ведаеш, каго я там сустрэў? Ах, адкуль табе ведаць, ты ж зусім яшчэ маладая! Але гэта начальніца аб сабе пакінула-такі памяць. І вось, стаю я за лекамі і тут заходзіць у аптэку Ліса! На самой справе яе імя – Лізавета Пятроўна. Але за вочы яе звалі хто Лізкай, хто Ліскай, а ўрэшце ў памяці сучаснікаў яна засталася Лісой. Ёй я таксама прысвяціў пару старонах сваіх мемуараў. Нейкі час нават сімпатыю адчуваў да яе – колер вачэй прыгожы мела і вершы шпарыла напамяць. Артыстка! А запіс гэты я зрабіў напачатку нулявых…

“Атрымаў запрашэнне на святочны “Агеньчык” у РДК. Пайшоў, бо там меліся быць людзі, якія мне цікавыя для развіцця майго бізнесу. Як звычайна, пераважная большасць прысутных – жанчыны бальзакаўскага ўзросту і старэй. Не паспеў азірнуцца, як трапіў у моцныя камісарскія рукі Лісы. Пасадзіла мяне за столік, дзе пакорліва чакалі пачатку імрэзы яе сяброўкі. Хоць сябровак у такіх асоб не можа быць a priori. Аднак у пэўных колах ведалі, што тры былыя калегі па райкаму камсамола найбольш набліжаны да Лізаветы Пятроўны, і кожнай з іх яна знайшла вартасную пасаду пад сваім пільным наглядам.

З трох жанчын толькі адна, Зоя Анатольеўна, трымалася больш-менш незалежна. Дзве іншыя ўсяляк дэманстравалі сваю адданасць і памкненне па аднаму толькі погляду чыноўніцы выканаць любы яе капрыз. Яны смяяліся, калі рагатала яна, сурова насупліваліся ці замілавана ківалі галавой, салідарныя з яе выразам твару. Пасля традыцыйнага прывітання, багата нашпігаванага паэтычнымі радкамі, і артыстычна прамоўленага Лісой, палілося ракой шампанскае і мясцовыя спявачкі, дэманструючы свае вакальныя дадзеныя, праспявалі ці не палову рэпертуару Веркі Сярдзючкі. Ужо на другім куплеце першай песні ўсе кінуліся ў скокі. Не танцавала толькі Зоя Анатольеўна, і як мне здалося, шампанскага яна таксама не піла. Загучала павольная музыка, і я запрасіў яе на танец. Бакавым зрокам заўважыў, як пачырванеў твар Лізаветы Пятроўны. Напэўна, дзеля захавання субардзінацыі я павінен быў запрасіць яе, але на той момант у атмасферы разняволенасці хіба я мог думаць пра субардзінацыю.

Праз некалькі дзён выпадкова сустрэў Зою Анатольеўну на чыгуначным вакзале. Яна тэрмінова была адклікана з камандзіроўкі, бо яе сяброўка Ліса загадала праставіць прагулы за ўсе дні яе знаходжання на рэспубліканскай канферэнцыі. Адчуваючы сябе ўскосна вінаватым у гэтай жаночай разборцы, я перазваніў праз нейкі час Анатольеўне. Трубку падняў яе сын і паведаміў, што маці звольнілася і пераехала ў Мінск. Мой статус паспяховага бізнесоўца і партнёра ў многіх праектах выканкама дазваляў мне без цырымоніі зайсці ў любы кабінет, што я і зрабіў, наведаўшыся да Пятроўны. Калі гутарка зайшла пра яе сяброўку, Ліса ажно пабарвавела: “Яна мяне так падставіла! Яна аказалася апазіцыянеркай! Працуе цяпер недзе ў апазіцыйных выданнях, а я ж для яе – і пасаду, і грошы па-за бюджэтныя, і пуцёўку ў лепшы санаторый, і кватэру без чаргі!”

Сітуацыя, у якой апынулася маё прыватнае прадпрыемства якраз і вымушала мяне шукаць падтрымкі ў апазіцыйных колах. Таму я прыклаў шмат намаганняў, каб даведацца нумар тэлефона трапіўшай у няміласць жанчыны. Калі ж дазваніўся і прызнаўся пра мэту тэлефанавання, то пачуў у трубцы звонкі смех Зоі Анатольеўна: “Ну калі вы лічыце міністэрства адукацыі апазіцыйнай арганізацыяй – міласці прашу! Толькі баюся, што не ў нашай кампетэнцыі вырашаць прамысловыя пытанні. І дазвольце параду адну дам: ніколі не ўспрымайце ў сур’ёз усё тое, пра што хлусіць Ліса.”

Язэп Фядосавіч замаўчаў хоць вочы яшчэ нейкі час бегалі па радках дзённіка. Напэўна, там быў занатаваны спіс іншых расчараванняў у паводзінах Лізаветы Пятроўны, але агучваць іх ён не рашыўся. Зіначка хацела пайсці, але яе спынілі разважанні падапечнага:

- Вось скажы ты мне, радасць мая, ці ёсць яно – жаночае сяброўства? У цябе асабіста ёсць? Вось і ў маёй нябожчыцы жонкі была адзіная сяброўка і то, толькі да таго часу як выйшла замуж за багатага банкіра. Пасля гэтага да маёй яна прыходзіла толькі паплакацца іншы раз, а на банкеты, юбілеі ды і проста на гарбату ніводнага разу не запрасіла. Мая Вольга прыгожая была, то, можа, баялася, што адаб’е мужа, які і так часцяком налева скасабочваў. Дарэчы, Ліса, калі ў аптэцы са мной сустрэлася, вельмі ўзрадавалася і доўга мне расказвала пра сваё жыццё. Так доўга любяць утрымліваць увагу абсалютна чужога чалавека толькі вельмі адзінокія людзі.