САМОТА

Які ўжо раз пераадольваю самоту.

І што рабіць – няма да лёсу добрых слоў,

бо не хажу – плятуся моўчкі на работу,

з работы, зноў жа, пацягнуся я домоў.

Прыду дамоў, адкрыю шафу с антрэсоллю,

дастану крылы я свае, каб аглядзець,

ці ні зляжаліся, ці не праеты моллю,

прымеру, паспрабую трохі ўзляцець.

Я б узляцеў вышэй за хмары небасхіла!

Я б лёсу стаў удзячным больш за ўсіх сыноў,

калі б мяне жыццём ні «Трэба так!» вадзіла,

а «Вось бы так!», што грэе сэрца шмат гадоў!